Δύο κουτιά χαρτομάντιλα, 3 μπουκάλια κρασί και μια κασέτα στο repeat: ‘Θα γυρίσει ποτέ;” Όλοι γυρίζουν, είπαν σαν χορωδία οι φίλες.
Αλλά γυρίζουν όταν πλέον δε σε νοιάζει.
Όταν είσαι κάπου μακριά -μεταφορικά ή και κυριολεκτικά. Κάπου καλύτερα, κάπου που δεν θέλεις να φύγεις.
Βάλε για έτος 2015 – όχι για να μη λέμε ότι καταστροφές ζήσαμε μόνο στο 20′- . Βάλε και για διάρκεια γνωριμίας περίπου 8 μήνες. Ακριβώς πάνω στη στιγμή που κολυμπάς σε οτιδήποτε ροζ υπάρχει στον πλανήτη και πιστεύεις ότι ο κόσμος φτιάχτηκε για να συναντηθείτε.
Αλλά τελικά ανακαλύπτεις πως κάποιοι άνθρωποι ήρθαν σ αυτόν τον κόσμο για να γυρίζουν στους πρώην τους. Για να κάνουν 2 βήματα μπρος και 52 βήματα πίσω. Για να μένεις ν’ αναρωτιέσαι “γιατί αυτήν;” Και να πέφτουν οι φίλες να σου εξηγήσουν πως στα συναισθήματα κόντρα δεν κάνει ούτε ο κ@λος της Λόπεζ. Καλά γι’ αυτό το τελευταίο κράτα μικρό καλάθι.
Έμειναν όλοι να μου εξηγούν δις και τρις μη σου πω. Απλά πράγματα που δυσκολευόμουν να αποδεχτώ. Πως οι άνθρωποι χωρίζουν μετανιώνουν και κάποιες φορές κάνουν ένα δυνατό come back. Πως ακυρώνουν άλλους ανθρώπους σ’ αυτό το μεσοδιάστημα. Και πως είναι πολύ πιθανό αργότερα που δε θα τους βγει με τους πρώην να κάνουν come back σε σένα.
Αυτό βέβαια 6 χρόνια μετά σου λέω πως είναι η μεγαλύτερη ελπίδα που σε τρέφει λάθος. Η σκέψη με την οποία ξυπνούσα και κοιμόμουν για 6 μήνες. Πότε θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβει ότι του έλειψα και θα γυρίσει. Αυτό το οποίο δεν καταλάβαινα ήταν αν όλο αυτό είχε περισσότερο εγωισμό ή αν ήταν όλο συναίσθημα.
Και τέλος πάντων πες μου : Γιατί να μας νοιάζει αν γυρίζουν τη στιγμή που μας άδειασαν για κάποιους άλλους ;
Για την ιστορία το είχα το come back μου περισυ. Γιατί σαν φας τα μούτρα σου και προσπαθήσεις να ανοίξεις πόρτες και παράθυρα με ανθρώπους που μόνο εσύ τους αγαπάς, γυρίζεις πίσω. Γυρίζεις και ψάχνεις αυτούς που σ αγάπησαν -κάποτε- και εσύ τους πλήγωσες. Και πηγαίνεις τόσο σίγουρος πως θα σ αγαπούν και θα σε δεχτούν στη ζωή τους σα να μην έγινε τίποτα που δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω.
Κάποτε ο Μόλενχορστ -ένας Ψυχολόγος που δεν έχω καταλάβει πόσο πίστευε στη φιλία- είχε πει πως για να πεις ότι θα αντέξει μια φιλία πρέπει να μην αλλάξετε κοινωνικά δίκτυα για 7 χρόνια. Πρέπει 7 χρόνια να έχετε μια ροή.
Σκέψου τώρα εσύ να έχουν περάσει 3-4 χρόνια που ούτε η βαφή στα μαλλιά σου δεν είναι ίδια. Και να σου σκάει πίσω αυτός για τον οποίο έκλαιγες. Να μη θυμάσαι καν σε ποια εταιρεία δούλευες τότε ή αν είχες τελειώσει έστω τον πρώτο κύκλο από το “how i met your mother’.
Ναι με το χέρι στην καρδιά σου λέω πως ΟΛΟΙ γυρίζουν και πως το μόνο σίγουρο επίτευγμα κάθε επιστροφής είναι να ικανοποιήσει εγωισμούς και περιέργειες. Σπάνια γεφυρώνονται χάσματα και ακόμα πιο σπάνια ξαναχτίζονται ζωές μέσα σε χαλάσματα.
Κλείστε το κουτάκι με τις αναμνήσεις κι αν κάποιος θυμηθεί να σας το ανοίξει γιατί τον βολεύει, θυμηθείτε πόσο κλάψατε!!*